HET MOOISTE STRAND - OARSMAN’S BAY

Voor onze laatste bestemming in Fiji gaan we terug naar het eiland Nacula, maar nu naar een ander resort, Oarsman’s Bay Lodge. Het resort is niet in handen van een buitenlandse manager, zoals bij de meeste resorts het geval is, maar het is in handen van en wordt gerund door de bewoners van het nabij gelegen dorpje. De ontvangst is er hartelijk, het eten en de service is goed en de bure is OK. Het strand en de zee waar het resort aan ligt zijn echter de mooiste van heel Fiji, vinden wijzelf. In ieder geval mooier dan de stranden van The Blue Lagoon. Het zand is fijn en wit, er ligt nauwelijks afgebrokkeld koraal op het strand, het water is helder en turquoise blauw. Doordat het in een baai ligt is er weinig golfslag en kan Matthijs er heerlijk spelen. Omdat het onze laatste dagen zijn in Fiji doen we het wat rustiger aan. We zijn veel op het strand en nemen vaak een duik. Matthijs rent zonder ophouden in en uit de zee. Ook speelt hij met de jongens uit het naburige dorpje die vaak in het resort te vinden zijn. Als hij ze ziet, dan roept hij: ’dat is mijn vriend’!

Na de heerlijke massage bij Mantaray, hebben Stefan en Irene de smaak te pakken en gaan er nog een keer voor. Dit keer kunnen Stefan en Irene tegelijkertijd. Na afloop glimmen we van de kokosnootolie. Voor Irene blijft het bij deze ene keer, ze houdt immers meer van l‘Oréal producten. Stefan waagt zich nog aan een 2^e massage de volgende dag.

Om de hoek zit de plaatselijke duikschool en Stefan gaat tweemaal mee om te duiken. De eerste duik is vooral ‘technisch’. Veel gangen en grotten op een diepte van zo’n 18 meter, maar weinig vissen en koraal. De tweede duik blijkt de ‘shark feeding’ te zijn. We dalen af naar 22 meter en komen bij een plek op de zeebodem waar een touw gespannen is, ‘The Arena’ genaamd. Alle duikers nemen plaats bij het touw. Vervolgens wordt voor onze neus door één van de dive instructers een kliko vol met visafval geloosd, waarna het feestmaal voor de vissen en vooral de haaien begint. We zien White Tip Sharks, Black Tip Sharks, Lemon Sharks, Tiger Sharks en niet te vergeten de grootste van allemaal, de Bull Shark (ruim 3 meter!). En daarnaast nog een geweldige hoeveelheid veelkleurige tropische vissen als ook tonijn en barracuda. Allemaal zo dichtbij, een geweldige ervaring!

Op zondag gaan we naar de kerk in Nacula Village. In het dorp met zo’n 300 inwoners, zijn 3 kerken en wij bezoeken de katholieke kerk. Om 10 uur ’s ochtends start de mis, Fiji-time is dat minimaal een kwartier later. Er zijn zo’n 20 locals in de kerk en veel kinderen. Er is geen pastoor, de mensen leiden zelf de mis. We verstaan niets van maar luisteren naar de meerstemmige zang. Een paar dagen later bezoeken we het dorp nog een keer en krijgen meer inzicht in het traditionele leven van de mensen. Het is interessant om te zien dat de gemeenschap vrijwel alles samen deelt en samenwerkt, of het nu gaat om het bouwen van een huis (voor pasgetrouwden) of de opbrengst van de souvenirmarkt. Iedereen helpt elkaar. Wij kopen een paar mooie schelpen voor een euro per schelp, maar we (en vooral Matthijs) krijgen nog even zoveel schelpen extra toegestopt.

Na een paar dagen zijn we lekker geïntegreerd met de staff van Oarsman’s. Stefan wordt aangesproken met zijn Fiji-naam, Seteveni (spreek uit SiTiBeNi), Matthijs wordt aangesproken met Matay (ook Fiji-naam), Irene is gewoon Irene. Matthijs krijgt als enige iedere ochtend een lekker appeltje bij het ontbijt, Stefan krijgt met lunch en diner een extra groot bord opgeschept en aan Irene wordt gevraagd of ze haar vlees met of zonder saus wil.

Hier laten ze ook de film ‘The Blue Lagoon’ zien, opgenomen in op het eiland om de hoek. Het is herkenbaar, de bergen op de achtergrond, de zwarte lava-stenen in zee, de witte stranden en de kleuren van het water. Elke dag liggen we in dit mooie water en is Matthijs aan het spelen.  

De laatste dag is aangebroken en we nemen afscheid van Oni, een forse Fiji dame die de touwtjes in handen heeft in Oarsman’s. Matthijs krijgt een dikke knuffel, maar wil niet anders dan hard weglopen. Zijn vriend Nilsen krijgt wel een knuffel.   

Ook aan dit tropische avontuur is een einde gekomen en we varen met de Yasawa Flyer terug naar Viti Levu, Nadi.